15-04-15

concentratione

Concentratiepoging & het witte blad

Een blad vol fijne vertellingen, over leuke belevenissen, wijze spreuken , inzichten over relaties tussen mensen als permanente linken tussen wat is geweest en wat wordt, tussen leven en dood…of commentaren over wat er met de wereld fout liep of loopt…of gedichten daar allemaal over ? Weer eens uitleggen waar het leven vandaan komt en waarnaar  het  weer teruggaat om op welke manier dezelfde of (en)een andere weg af te leggen ?  Nog maar eens een poging om de observaties op observaties van één dag, te verbinden met alle info uit het verleden en de toekomst proberen in te schatten ? Nog maar eens uitleggen dat het beleven zelf van het leven, meer kan doen veranderen dan om het even welk schrijven, welk een energie dat ook in het gezamenlijke  spirituele net inbrengt ?  Proberen aan te voelen tot waar de lezer bereid is van mee te gaan en bij welke woorden hij afhaken zal ?  De mooie kant van eenieders ziel proberen vatten of ook de schaduwzijden en het waarom van hun weg naar 't lichtere proberen aanboren ?  Kolossale opdrachten.  Zal maar dag na dag zien wat er op me, op ons afkomt.

Wat zeg ik ?  Seconde na seconde.

 

Letterkes maken

 

Kan je zelfs door alles wit te laten

 

De bijna leegte die het al omvat

 

Zet een punt

 

Kies voor vol of leeg

 

Je hebt een O

 

Zet er een beentje aan en oeps…a

 

Een steeltje aan…b

 

Maak de cirkel half …c

 

Een takje rechts…d

 

Geef de leegte een baantje : e

 

Of een gekruld staartje : f

 

Of ietsje plechtiger :  g

 

Zet een hoedje aan een been : h

 

Of een punt boven een sliding : i

 

Iets heel naar beneden en naar boven weer : j

 

Of met fantasiekrul : k

 

Zet iets stevigs neer  : m

 

Met een beentje minder  : n

 

Doe iets met rollen : r

 

Of met slingeren misschien : s

 

Wijs de weg t, T

 

Gom wat aan de a : u

 

Neig naar boven : v

 

Maak het zweven sterker : w

 

Of het vredesteken : y

 

En eindig zigzag : z

 

Om dan  met de hoofdletters te beginnen in alle stijlen van windows

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FILOSOFISCHE INLEIDING NIEUW REEKS

 

 

 

1.inleiding

 

 

 

Ik zit op een bol/de bol is een planeet/de planeet is door duizenden evoluties geschikt gemaakt om een biologische cel tot stand te laten komen/een biologische cel haar voorgangers zijn de molecule en het atoom en de straling na de big bang/de big bang staat symbolisch voor het principe van het zijn, namelijk iets kleiner of gelijk aan nul kan niet bestaan, of anders gezegd, als het zinloze benaderd wordt, het niet-zijn, staat de zin voor de deur/een deur moet je wel willen opendoen of je blijft in een toestand zitten die onhoudbaar wordt/worden, is de code op alle levensprocessen/levensprocessen worden al van in de big bang gebeurtenissen steeds verfijnder vormen van zijn en bewustzijn/bewustzijn is het hoogste goed, van het eenvoudige, praktische, logische rationele tot en met eenieders hoogtepunten van aanvoelen van het al/het al heeft altijd al bestaan en wie weet is deze periode een herbeginnen van alle aanwezige energie van de vorige big bang cyclus, een opnieuw schudden van de kaarten met dezelfde of andere personages ?/ dat is natuurlijk dé vraag, krijgen we één keer per big bang cyclus de kans om weer onze zelfde of een gelijkaardige rol te spelen…en dat met dezelfde of een anders samengestelde wezensenergie ?/wezensenergie is de unieke samenstelling van je eigen zijn, dat niet alleen genetisch vertakt terug te vinden is in andere verwante wezens, maar misschien wel gewoon op een andere genetische manier na de dood blijft verder bestaan/ verder bestaan door hetgeen de levenden aan de vorige verhalen nog toe te voegen hebben/toevoegen alle vorige evoluties, verhalen, woorden en numerieke energie die eigenlijk geleid hebben tot alle bestaan/ ons bestaan reist dus onophoudelijk tussen straling (na de big bang) en de straling na de dood van de eerste cel aan het begin van de biologische evolutie, tot en met onze eigen lichamen, die ook uiteenvallen in mineralen en straling, alles is in feite min of meer verdichte vormen van straling doorheen de tijd die echter niet bestaat, een soort logisch hulpmiddel is zoals het woord God dat we kunnen vervangen door het totaal aan zijnswezen en de evolutie daarvan in functie van het individuele en collectieve bewustzijn/bewustzijn leert ons te beschouwen en onze negatieve emoties in positievere om te zetten/zich tegen dat omzetten verzetten brengt ons met zekerheid in een negatieve spiraal, alhoewel diegenen die er zich niet tegen verzetten vaak ook door een berg niet makkelijke ervaringen moeten/ervaringen zijn er zowel op beroepsmatig als relationeel persoonlijk en innerlijk vlak/het innerlijke is het meest intieme in een wezen, niet in de zin van het persoonlijke met zijn gevoelswereld en lichamelijke beleving of het zakelijke beroepsmatige, maar in de zin van de graad van innerlijk bewustzijn die allerhande gebeurtenissen en evoluties in het eigen leven en dat van anderen begrijpt/begrijpen is niet alleen verbanden kunnen leggen maar uiteindelijk ook op zeer intensieve wijze zin beleven aan de dagelijkse voortschrijding der dingen en wezenlijke evoluties waarvan de symboliek begrepen dient te worden/worden, …naar de eeuwige toekomst toe.

 

 

 

vorige reeks : http://deblogfilosofen.skynetblogs.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. de manier waarop zingeving werkt

 

 

 

2. Hoe voorzienigheid werkt

 

 

 

Het regent. 'Het regent. Waar is dat 'het' zou men kunnen denken, goed proberen te begrijpen van de inleidende test. Waar wordt je wakker vanmorgen? In een appartement gedeeld  met familie of vrienden, in de buurt van een weg met veel verkeer of alleen in een kamer in de bush? Waarom ‘waar’ men met die en die persoon is of alleen, waarom doet men een het werk dat men doet en welk werk men zou wensen te doen? Nou, niet te veel over nadenken over ‘het’, het is leuk om logisch te denken, zoals in de inleidende tekst en een idee heel ver te duwen en hopelijk niet te eindigen  met besluiten dat de kip die uw ei legt elke dag, niet een reïncarnatie is van een aantal boze personen is. Probeer te begrijpen wat er gebeurt in elke dag in je leven en dat van anderen. Ben je omringd met mensen die de manier waarop je over leven voelt en nadenkt en ondervindt je dat vanaf jonge leeftijd al er een soort van controverse tussen jezelf en een heleboel personages in je leven is? In hoeverre heeft iemand een vrije wil in het spel dat begon voor jezelf... zelfs wanneer je nog niet aanwezig was, nog niet geboren, was je er al in andere vorm . Op een bepaalde manier ben je net als alles wat er gebeurt is een energie die constant op zoek is naar combinaties met een tegenovergestelde of enigszins dezelfde energie, ... nog steeds een beetje zoals het basissysteem van onze structuur: proton, neutron, elektron. Maar voordat we weer met te veel wetenschap eindigen, laten we proberen om erachter te komen hoe het deel van de voorzienigheid in ons leven werkt.

 

 

 

Licht is drager van informatie van alles wat levend was en nu een soort van licht, deel uitmakend van ons leven.  We moeten meer onze eigenlijke kracht worden, in onze kracht komen om ons  niet op een negatieve manier te laten beïnvloeden.

 

 

 

 

 

 

 

3. Als mijn vader placht te zeggen:

 

 

 

Ik stuur mijn zoon in ook deze wereld, niet zoals het verhaal in de Bijbel, via een Maagd, nee ik stuur hem ook in deze wereld op een genetische manier, zoals ik ook in deze wereld kwam en iedereen voor me tot de eerste cel die bestond en vanaf daar naar onze echte vader, het licht, straling.

 

 

 

Ik stuur mijn zoon in dit leven op aarde, jaren na wat het einde van de Tweede Wereldoorlog wordt genoemd, maar in feite de gevolgen zijn, nog steeds, van  individuele en collectieve domino’s die  nog steeds vallen. Ikzelf ben ook in deze wereld gekomen, vijf jaar na een grote oorlog over niet veel meer dan de macht te hebben over grote economische winsten.

 

 

 

In de wereld komen is eigenlijk wat raar gezegd, want we waren we er vanaf het begin van elke cyclus van de oerknal. Maar laten we dingen  vereenvoudigen, is de drang om geslachtsgemeenschap te hebben hetzelfde als de wens van degenen die waren om op fysiek-biologisch niveau terug te komen ? Als je het op die manier bekijkt, :de vrouwelijke eicel symboliseert de aarde en de zaadcellen symboliseren  de verschillende combinaties van een aantal personages bereid om hun toegang tot deze wereld opnieuw te maken. In het algemeen maakt één zaadcel de opening in het ei, al of niet door dat eitje geholpen of aangespoord of in volle bewustzijn toegelaten.  Dus, het is niet alleen een fysieke of chemische of biologische wereld die we betreden, we zijn altijd aanwezig vanaf de eerste straling of de latere eerste atoom (natuurkunde) tot de eerste cel en later tot ons. Wij vertegenwoordigen een aantal wezens of wezenlijke krachten die het leven weer op een biologische wijze als individuen willen komen beleven.  We komen in het bestaan om door te gaan met de vorige verhalen en meestal op dialectische wijze.  In een gezin met meer dan één kind  zijn hun karakters niet hetzelfde, vanwege het feit dat de inhoud van leven voortdurend wordt bijgewerkt. Een aantal met onze aard tegenstrijdige dingen komen in ook leven... om te leren met en over mekaar, iemand die in materialistische zin te gretig is zal worden geconfronteerd met iemand die dat minder of niet is; iemand die te eerlijk is een meer flexibele aard van personen tegenkomen en zo voort, voor elke negatieve emotie zal men het tegenovergestelde ervan tegenkomen. Leren om te praten over deze tegenovergestelde en gelijklopende posities in het dagelijks leven, is iets wat we moeten leren. Zelfs als we zonder veel communiceren met mekaar samenleven en  als er problemen zijn vermijden om er over te praten omdat we bijvoorbeeld geen grote communicators zijn of ons schamen of wee mekaar niet willen kwetsen; die tegenstrijdigheden zijn in de 'lucht' en kunnen onze eigen innerlijke mededeling verstoren.

 

 

 

We zijn ten dele samengesteld uit vrouwelijke en mannelijke energie, en we proberen beide delen in evenwicht te houden en het evenwicht probeert de balans altijd naar zoveel mogelijke innerlijke rust te trekken.  Op een fysieke niveau is de mannelijke energie ouder dan de vrouwelijke energie, op een biologische niveau,  is de vrouwelijke energie ouder dan de mannelijke energie, xx is ouder dan xy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kreta eind april

 

 

 

In ’t kort en dan het begin meer in detail :

 

 

 

Kreta 2012

 

 

 

 

 

 

 

Een boom van een man, met roots in Afrika en Europa, vloog ons veilig tot Heraklion.  Mijn zetel was naast een paar Waals landgenoten die interesse hadden in het Griekse alfabet dat ik nog maar eens onder de knie niet maar in mijn beeldvorming van woorden probeerde te krijgen om ten minste de namen van de gemeente onderweg te begrijpen. Het werd geen KéFord maar een volkswagen Polo om het eiland van 250 km op 60 te doorkruisen richting Agio Nicolaus, Sitta en zo verder naar beneden tot Mikra Galiatos. De twee enige nachten in een bed bracht ik aldaar door in Makri Galiados op dertig meter van de steeds bruisende zee. Enkele tochten binnenland daarboven gemaakt, bergdorpen met oude en weinig nieuwe huizen zoals agios Stephanus en Agios Ioannis, namen van heiligen waarvan de datum van viering voor diegenen die de namen dragen vaak belangrijker is dan de verjaardagen van diegenen die ze dragen. In het eerste dorp een geweldige zonsondergang gezien, alleen de vermanende vinger van de godsfiguur uit de bijbel ontbrak er nog aan, in de tweede een alleen spelend kind in een piepklein gehucht waar zwaluwen in verlaten huizen woonden. Daarna richting Ierepetra waar de sneeuwtoppen opdoken, prachtige tocht naar Lentas, op een bergtop eerder hoorde ik weer de kinderstemmen van de kinderen vroeger, zo’n serene pracht en zo alleen met de natuur.     Heel dankbaar voor al het aanschouwde natuurschoon.  Dan weer het binnenland in, de provincie Rhetymon tegemoet met een prachtige sterrenhemel en de avond die eindigde met een gesprek met een cafehouder Michelangelos, van voetbal over politiek tot filosofie. Een plaatselijk biertje van één en halve euro en een glazen vaatje heerlijke noten, maar ook een in schijfjes gesneden appel en appelsien en raki's, de rekening...anderhalve euro, ieder geeft van erkenning automatisch meer.  De enige nacht moeilijker geslapen, tot na vier keer wakker worden een vogeltje boven een tak boven de auto begon te fluiten...enorme Griekse soort odysy droom gehad over een aantal mensen waarvan de negatieve emotionele problemen onder de vorm van wiskundeformules op hun huid waren getatoeerd, 'te mijden' leek de ondertoon van de droom.

 

 

 

Verder door de Griekse lente met al zijn speciale kleuren en geuren en vormen, bergdorpen en kleine stadjes, griekse salade 's middags en tegen de avond een variatie van het plaatselijke, elke dag wat anders...zoals in Maça dat ik uiteindelijk toch vond zonder het nog te zoeken...piepklein dorp op grote hoogte in een streek met veel bomen van hier.  De plaatselijke tavernehouder Constantininos zat er met zijn hele familie op het terras en kwam aan mijn tafel zitten, we praten over het oude huis van zijn schoonma zaliger dat hij moderniseerde, over eten en toestanden allerlei, het was weer iemand die op iemand van in het noorden geleek. In dit dorp geen lange Nederlander, maar later de twee Duitse wereldreizigers, man en vrouw die al 50 jaar met een camionette de wereld afreisden tussen reisperiodes door, ze hadden mijn tio gevolgd zo bleek toen ik er twee dagen later weer paseerde , zo zei Constantininos me. Ondertussen was ik wel in de voelhorens linksboven aan het eiland geweest Kissamos, waar de Duitsers me eerder op een strandhoek op de koffie hadden uitgenodigd.  Van Noordwesten prachtige tocht naar beneden met hoogtepunt op 8km van de zee Sarakina, kapel Aartsengel Michael... . Ongeloofelijk mooi.

 

 

 

 

 

 

 

Gesprekken met mensen van allerlei nationaliteit onderweg weer naar de oude kustweg richting Heraklion. Prachtige foot's genomen en filmpje van paarden.  Veel veel meer, maar de details vallen moeilijk te beschrijven, ik bedoel hetgeen je van moment tot moment ervaart.  Je zou dat op het eind van de dag moeten doen, des te verser des te beter, maar verser dan het ogenblik van waarneming kan niet. Op het eiland moeten lang geleden ook Syriers, Indiers bijvoorbeeld zijn aangekomen, het valt aan veel in de aanblik van mensen te merken. 

 

 

 

Ps Rik van Steenbergen is niet dood, zijn lookalike leeft ergens in ’t zuidwesten van het eiland en heeft er een hotelletje

 

 

 

 

 

 

 

‘t Begin van de reis, meer in detail :

 

 

 

Na drie uur vlucht, ’t is hier een uur later

 

 

 

De man van de autoverhuur  (een kleinere firma dan de klassieke grote), deed niet moeilijk, ik mocht de wagen, om 23u afhalen de 20ste ipv de 21ste om acht uur ’s morgens. Ik had hem gehuurd via computer in België en invullen na 23 uur ging niet in België, nochtans die firma’s zijn open tot na dat de laatste vluchten binnenkomen…maar ze kunnen dan een supplement aanrekenen voor de laatste vluchten zie je, mij niet gelaten, kleine toeslag.  Er is nog weinig open zo bleek bij een kleine rit in het achterland van de hoofdstad…in Potamies ontmoette ik scheel van de dorst een oude Hollander die daar woonde, een slanke kerel die aan tafel zat met een kleine magere Griek met pretoogjes; een drietal mannen om 1uur ’s morgens nog olijfoliezwaarlijvig, ietwat melancholisch op het kleine terras en binnen de oudere waardin die de plak zwaaide en iedereen na mijn enige Mythosbier (een overdreven 33’er) vroeg van het sluitingsuur te respecteren.  Loslopende hondjes en honden waren braaf, ze hebben elk hun eigen territorium, er liep zo een klein Julekke’s hond rond mijn wagen (nota bene toch geen K2 Ford, een Polo, nadat de man aan de desk de fiat UNO maar te klein vond voor mij…ook echt Grieks eigenlijk, improviseren als  je niet meer hebt wat oorspronkelijk gevraagd werd, benieuwd of ze met een toeslag gaan afkomen, maar dat maakt de zaak niet, maar zal toch op mijn strepen staan. Goed geslapen eindje verder aan een riviertje in de Polo dus; al was het wel even positie zoeken eerst.

 

 

 

Vandaag 21april, hele mooie toch naar Agos Nicolaus met aldaar een ontbijt bij een bakkerinneke die met zich op twee eilanden woont, chocoladekoek en klein clubje, goedkoper dan hier en de chocoladekoek veel groter en warm.  Toen deed ik een paar werkmannen een plezier door m’n wagen te verplaatsen  en begon aan een wondermooie tochtn aar Ierepetra, daar ik zeker het zuiden wil exploreren, goed warm in de winter. Fruit ingedaan en een paar Hallo Vera’s kleine gekocht en een soort munt van hier bij een roodharige Griekse jongedame met een robuust uiterlijk.  Het is hier werkelijk wondermooi en de warmte geeft meer energie om bijvoorbeeld langer te rijden, je wordt minder vlug moe. Onderweg kom je echt van die zuiderse types zoals we in onze dorpen bij ons ook wel kennen, Finne van Sisses en Jos van Peschoenkes zaliger achtig…uitzonderlijk nog één te ezel of een oud moeke dat kruiden wezen plukken is. De man bij wie ik een ijsje kocht deed me denken aan één van de broeders in een klooster onderweg. Leuk aan een niet retour vliegticket is dat je het gevoel hebt dat je heel lang kan blijven.  Heb al een slaapstand gevonden in de wagen, maar wat ik hier gevonden heb aan een kamer aan 30euro per dag is wel heel geweldig, een baai, de Kalo Nero Baai in Makrigialos ongeveer, blijf hier twee dagen om het Oosten van het eiland te kunnen afronden, misschien een dag langer, wie weet.       Te gast bij iemand die lijkt op een oude chef bij van mij en zijn vrouw, verder geen gasten hier, het seizoen is nog niet echt begonnen…er staat hier zelfs een pand te koop dat leegstaat en verwaarloosd is en je zou er kunnen op het terras gaan slapen tegen de zee, als je geen nagel had om je kont te krabben.  Mooie dingen die ik al zag, echt imponerende bergen….te veel afrijden naar de stadjes en dorpjes moet je ook niet doen, want je raakt er in de kleine straatjes gauw vast (smal smal). Er is hier zowel nieuwbouw als huizen op leeftijd en de hoogbouw laat ik maar links liggen.  Zal een paar foto’s proberen doorsturen, maar zal waarschijnlijk niet lukken.  Die jodium doet zijn werk hier al, da moet hier geweldig gezond zijn zo te voelen.  Later misschien meer, hopelijk krijgt men op de duur geen pijn zijn kop van de zee gebulder, maar dat laat zich voorlopig niet zo aanvoelen.  De enige kroeg die hier open is, is van een Engels koppel, maar daar ook geen volk, alhoewel ze zeiden dat hun klandizie bestaat uit koppels die hier iets gekocht hebben…ik zat tien minuten op hun terras en ze waren zo in hun tablet verzonken dat ze niet opmerkten dat ze een gast hadden.  1euro voor zelfgemaakt limoenensap.  Er was al een koppel mussen met voor de tweede keer jongen die in een holletje boven de buitendeur woonde ! (voor de tweede keer dit jaar). Akkerdieuje, en wij maar bibberen thuis. 500euro voor een maand in de winter vragen ze hier. Met twee te doen.

 

 

 

Onvergetelijke momenten in Makrygialos

 

 

 

De aanloop. Ooit was de moeder van mijn kinderen hier op schoolreis.  Mijn oudste zoon met zijn vriendin ook. Van de namiddag gisteren in de bergen richting Goudouras (bestaat er eigenlijk niet een identiteit als een ras dat wil goeddoen?) Zoals in de echte wereld lijkt Goudouras dood te  lopen, de weg stopt, toch achter de berg gaat hij gewoon verder. Op weg naar de bergtop Agios Stephanos een foto genomen van een prachtige lichtbreking van de ondergaande zon door de bergtoppen, ik kan het beeld mij nu nog inbeelden, de zon gaat onder nu en weldra zal ik mezelf in slaap denken en voelen en intuiteren, …terwijl ik nu nog dit in de nacht voor de zee en zijn nimmer afnemende geluiden typ (gelukkig vond ik geen bic, want anders had ik dit in mijn agenda genoteerd, kort zonder het uit te werken). Dat beeld van die zonsondergang door de wolken… ik kan me dus wel inbeelden van waar die Bijbelse verhalen met een boze God door de wolken komen…dat is misschien het probleem met de klassieke voorstelling van ‘godsdiensten’, een te als ‘boos’ voorgestelde ‘god’…maar het leven zit zowel hard als zacht in mekaar.  Onderweg naar Gouddouras of nee van Sitia naar Ieripetra; waar ik nog niet ben geraakt, zag ik naar beneden toe enorm hoge bergen en hun verbrokkeling, ik moest aan mijn ex en mijn oudste denken die hier misschien ook al waren. ’s Avonds bij het inslapen kon ik me weer de stemmen voorstellen, hoorde ik ze nog, hoe ze klonken, de kinderstemmen in ons huis vroeger…dat is pas een onvergetelijk moment, losgemaakt door het ademen van de zee, de lucht van de bergen, het eens weg uit de klassieke situatie misschien, weg uit de vermoeienissen van het verleden. Te goed willen zijn, ergens werken waar niet iedereen in ’t begin even hard wil werken, er later door de privatisering en technologie door verplicht wordt, en je zelf in ’t begin te veel wil doen om anderen te ontlasten zoals je dat ook in het kleinschalig familiebedrijf al gewoon geweest was…en daar dan nog eens bovenop alle wereldproblemen en menselijke problemen bestuderen en beschrijven en er in theorie en praktijk mee bezig zijn, nuttig en zinloos werk…ik kan je verzekeren, als die kinderstemmen terugkomen door toedoen van het werk van de natuur…dat is pas een onvergetelijk gevoel.  Zonder ze te horen, hoorde ik ze en voelde ze, van eenieder individueel, en ze zinderen nog na, het is wel om hier te willen blijven.  Het is allemaal zo simpel, een Germaanse kwam naar Kreta (prachtig woord op zijn Grieks geschreven, Kriti, een K een driehoek naar boven, een H (i),een T en een H) , snoof de ionen van hier op en bij thuiskomst maakte ze drie knappe kinderen met een man het midden tussen Germaan en Zuiderlijk Europees.  Hij zat toen tien maand in het leger dan  ipv twee jaar burgerdienst, elke week schreef hij haar een brief, zij was twee weken op Kreta, dus altijd in een ander hotel, dus hij dacht, een brief die bereikt haar toch niet en hij schreef niet, terwijl alle andere meisjes van haar klas wel hun brieven kregen naar verluid althans, gewoon een reden werd gezocht om het uit te maken(misschien omdat ze dacht dat ik in Duitsland iemand anders had of zo, ik wist dat nog niet dat dat zo werkte, leefde nog in de onvoorwaardelijke vanzelfsprekende wijze van één en alleen diegene waarmee je bent; zonder van achtergronden van het leven op dat relationeel vlak, veel te weten.  Bon, haar slechte luim passeerde en dook later nog eens op bij een verhaal dat ik al eerder beschreef, maar ik volhardde en wou er voor gaan, niettegenstaande de erfenissen van het verleden, niet anders dan met de politiek denk ik zo wijl ik dit schrijf.

 

 

 

 

 

 

 

Woorden maar opschrijven nu ze nog vers zijn

 

 

 

Thuisbasis tweede dag Makrigialos….jihaa zeggen de cowboys met een kreet, alle gal los, zo onthoudt ik hier de Griekse namen, waar de I voor staat moet ik nog eens over filosoferen.   Ondertussen in het land waar de naamdag van de heilige die in je naam zit belangrijker is dan je eigenlijke verjaardag.  Vanmorgen hele mooie bergtocht gedaan, het kan hier heel steil zijn en na vandaag achter Ierapetra wordt het nog steiler, want hier ligt nog geen sneeuw…dat weet ik van het einde van de tocht toen ik die stad zag liggen en achter de sneeuw, die me zei “you ain’t seen nothing yet”.  Deze streek heeft zowel vlaktes als alle mogelijke reliëfvormen mij dunkt.  Vanaf een bepaalde hoogte voel je je wel korter bij de hemel inderdaad, iets verhevener, terwijl de zee je meer de kleren van het lijf wil scheuren, zo nabij; maar ze zal het niet doen want ze is niet verliefd op mij en zeer jaloers op mijn verhouding met de bergen vanwaar ik dus weer afgezakt ben, al heeft een real estate verkoper die me voor zijn deur zag staan en op zijn zondags met zijn fiets iets in zijn buro kwam halen, me toch willen overtuigen om naar een paar bergdorpen te gaan waar er iets te koop was, hij had direct door dat ik voor de lagere prijsklasse opteerde vanwege mijn haar of zo waarschijnlijk, want ik ruik niet slecht en ben nog goed gekleed en proper gewassen.  Alhoewel ik heb nog een pracht van een verhaal over mijn schoenen en over toiletpapier, heel dun hier, maar daar wil ik niet over uitweiden en denk nu maar niet dat enz… .  Om kort te gaan, ben maar niet op huisjacht geweest om daarna de man te zeggen dat ik eigenlijk een mobilhometype ben en zijn zondag te verknallen.  Gisteren heb ik van mijn ontbijt geleefd en brood met fruit, vandaag mocht het een ietsje meer Gallisch zijn en daarom viel mijn keuze op pizzeria Obelix, al waar ik een kippeschnitzel at om het plaatje ook wat Germaans, te kleuren.  Ik had vandaag wel graag in één van de bergdorpjes gegeten.              In Oreino was ik te vroeg waar de Griekse  koffie medium met large hoeveelheid water smaakte.  Het koppel dat het café openhield hun ontmoetingsruimte was het eigenlijk eerder, zat vol met oudere mensen en oude besjes en bessen ook, zoals je ze hier zelden tegenkomt…quel aura, sommige deden me aan de aura van een grootmoe van de kant van ons ma denken, maar jaren meer zon en bergen achter de rug dan diegenen van het vlakke heuvelland dat ik verliet.  In het lokaal van de oudstrijders hadden de dertigers eigenaars the place ingericht naar de smaak van iedere generatie, een hoekje met heiligen, de zuil in het midden van het zaaltje vol met een soort geplastificieerde krantenknipsels over Griekse dichters en ook kunstenaars hadden hun ding met de muren gedaan.  Het type schaarse toerist zoals ik nu, lijk wel de een soort zwaluw, voorbode van wat komen gaat…hopelijk hebben de mensen die ik met ‘kalimero’ begroet goede ervaringen met toeristen.   In Agios Ioanis, kleiner en meer verlaten en hoger in de bergen, nemen de zwaluwen de oude huisjes van weleer precies meer over…een jongen speelde er met plastiek schapen en andere dieren en telde ze, steeds maar pratend in zichzelf over zijn boerderij…waar zijn ouders, d eigenaars van het kleinste resto van Europa waren, wist hij precies niet, pappa en mamma zijn nochtans internationale woorden…uiteindelijk om het zoveelste vertelselke korter te maken, geen bergsoep dus. Hier op deze hoogten nog weinig geurende brem maar een aantal mediterane struiken en bomen die bij ons soms ook voorkomen, maar ze zijn hier toch nog geheel anders…misschien gaat dat met mensen in andere omstandigheden ook zo. Als een hongerige Obelix die de bergen gisteren nog met keitjes had vergeleken, reed ik nederig natuurlijk verder door de bergen.  Plassen met de zee een paar duizend meter dieper en de lucht van al die mediterane bomen in je neus, heus het is echt een beetje letterlijk in hogere lagen geraken, je voelt dat wel ook zo.  Heerlijk verder zakken met het gevoel dat alles altijd op de juiste plaats en tijd gebeurdt en iedereens problemen voor een valkuil komen te staan waar ze zoals je hier niet moogt voorhebben in een ravijn voorgoed verdwijnen.  Zo is reizen niet alleen leren maar ook ontspannend, al zijn we bij ons thuis en ook hier wel meestal vergeten dat leren ontspannend is en kopen kopen kopen en om het even wat watchen en lezen bevrijdend. Sommige wegen eindigen hier in de bergen, zo een beetje als de dood en einde is, maar ook die weg filosofisch geinterpreteerd toch door loopt, niks stopt met een einde…wat me doet denken aan al die oude mannen en vrouwen in alle soorten en modellen, waarvan je je afvraagt, zo versleten en de motor loopt toch nog en zij de bergen op.  Niemand gelooft hier mijn verhaal dat er in het dorp waar ik vandaan kom een redelijk jonge ortodoxe pappa (priester) woont met acht kinderen… (al kan het ook over schoolkinderen gaan die hij in een schoolbusje naar een ortodoxe belgische school voert, zo goed ken ik hem nog niet, maar hij sprak toen ik hem voor ik naar GRK vertrok toch over zijn kinderen).  Eer je dat in vijf talen hebt proberen uitleggen, maar ik dacht nog niet, ‘was ik maar naar Spanje gegaan’ (alhoewel ik deze laatste taal toch nog een stuk meer moet gaan leren beheersen, maar in Cuba trok ik me destijds goed uit de slag, (alhoewel  ik in de tijd nog Chinezen Engelse les gegeven heb en Koerden Nederlands na de uren…aan Grieks leren beginnen, zie ik niet zo zitten, het is wel een taal die voor vele verassingen zorgt als je het alfabet een beetje kent. Diepzinnige en plezante…op een terras zaten een paar bonken en een paar ponkjes van uiterlijk hetzelfde geslacht en er door wandelend probeerde ik de naam van het voor mij te moderne etablissement in onze tekens om te zetten…het was zoiets als Apoterie…indien ik er zeker had van geweest dat het apostelen waren, mensen met een boodschap, had ik er wat vis gaan eten, maar het waren waarschijnlijk plaatselijke ‘dag allemaal’ lezers.   Al kan ik daar ook goed mee klappen, ik moet er wel meer voor in vorm zijn, want zowel hier al op het koud-natte thuisfront, af en toe toch wel wat rusten, mediterend in de Vlaams-Oosters-Grieks-universeel dan…(niet wachten tot ge te versleten bent om een beetje rond te trekken lezer) en ’s avonds mag de slaap het overnemen en wat dat altijd weer bijbrengt, daar zal ik morgen wel versteld van staan.  Vervolg zie dagboekaantekeningen 2012 (vanaf lege pagina’s 13april ongeveer)

 

 

 

Terug uit het zuiden

 

 

 

Het tafereel met de kaarters in Mythos.

 

 

 

Stil spelen en dan luidkeelse uitbarsting.

 

 

 

Herhaald in achter Lankdorpse herbergen.

 

 

 

Waar ook voetbal de gelderen verhit.

 

 

 

Niet zozeer wat er politiek-sociaal-economisch aan de hand is.

 

 

 

In de ene de ontmoeting met de Antwerpenaar met een stekje in Lesbos.

 

 

 

In de andere de Duitse “Griechische wein muziek”

 

 

 

Op de dag van de intrede van de Griekse versie van nazis in het parlement.

 

 

 

Maar ook de hoop op nieuw links.

 

 

 

De nog verdere hoop op een ander manier van verkiezingen.

 

 

 

Wijl la France weer zijn hoop op de sociaaldemocratie vestigt.

 

 

 

En het raadsel waarom we familie zijn en mensen kennen steeds klaarder wordt.

 

 

 

Het kan al eens tegenzitten, maar die hoop wordt door de generaties zelf gedragen.
Die van vroeger en nu.

 

 

 

Een nieuw gevoel van onverschillig evenwicht en kracht die doet veranderen.

 

 

 

Koesterend bij jezelf tot ontwikkeling laten komen.

 

 

 

Van de A2 baanstops tot in het kleinste gehucht.

 

 

 

Stedelijke, dorpse, nationale, internationale anonimiteit tot concreet levend geheel linken.

 

 about me :  alle blogs  : https://about.me/octaaf_verzet

 

 

 

 

18:10 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0)